ပင်မစာမျက်နှာ

Pages

စိတ်ဝင်စားဖွယ် စာမျက်နှာများ

Sunday, March 24, 2024

"မိုးတား၊ မိုးညှင်း ဆက်နွယ်မှုနှင့် ဘီလူးမြို့ရာဇဝင်အကြောင်း"

 

"မိုးတား၊ မိုးညှင်း ဆက်နွယ်မှုနှင့် ဘီလူးမြို့ရာဇဝင်အကြောင်း"
***************************
မိုးတားကြီးရွာ(ကသာ) တစ်ဝိုက်နယ်မြေဒေသတွင်
ယခင်က ရှမ်းလူမျိုးများ အခြေချ နေထိုင်ခဲ့သည်။
မိုးတား ကို ရှမ်းလို " မိန်းတိုင်း(Mai Tai )ရှမ်းမြို့" ဟု
ခေါ်ဆိုသည်။

AD 1320 ခန့် အချိန်ကာလက
ဝန်းသိုမြို့ (ဝိန်းဆေ) မှ စေလွှတ်ခဲ့သော ရှမ်းစစ်သည်
တစ်စုသည် မိုးညှင်း (မိန်းယန်း)သျို့ အပြင်း ချီတက်လာသည်။ ထိုရှမ်းစစ်သည်တို့သည် ထမံသီ ရှမ်းနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
မိုးညှင်း တွင် ထိုအခါက ရှမ်းစော်ဘွားများ
အချင်းချင်း စစ်ပြုနေချိန်ဖြစ်သည်။

ထိုရှမ်းစစ်သည်တို့သည် စစ်မပွားလို၍ မိုးမိတ်(မိန်းမစ်)ဒေသသို့
ဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

မိုးညှင်း(မိန်းယန်း) မှ စုန်ဆင်းလာသော ရှမ်းစစ်သည်တစ်စုကို
ပုဂံမင်း က တိုက်ထုတ်သော် မအောင်ပေ။
စစ်ရေးစစ်ရာ အထူးကျွမ်းကျင်သော ရှမ်းစစ်သည်များဖြစ်ကြောင်း
သမိုင်းမှတ်တမ်းများ က ဆိုပါသည်။

အထောက်တော်အရ မိုးမိတ်အရပ်တွင်လည်း စစ်မက်ဖြစ်ပွား
နေသည်။သို့ဖြစ်၍ ရောက်ရာအရပ်တွင် အခြေချနေထိုင်ရန်
ပြင်ဆင်ရာ ယခု မိုးတားကြီး အရပ်ဒေသကို ရွေးခဲ့ကြ၏။

မိုးတား ဒေသသည် ပုဂံမင်း ပိုင်နက် နှင့် နယ်စပ် ဖြစ်၍
ပုဂံမင်းက အကြိမ်ကြိမ် လာရောက် တိုက်ခိုက်သည်။
သို့သော် ရှမ်းစစ်သည်တို့က ထမံသီ ရှမ်းအတတ်တို့ဖြင့်
ကျားဆိုးဟန်ဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်သည်က တစ်ကြောင်း၊
ရှမ်းအတတ်ကဲ ၍ မြို့ရွာ ပျောက်သွားသည်က တစ်ကြောင်း
ကြောင့် မနှိမ်နှင်းနိုင်ဘဲ ရှိသည်။

အနော်ရထာမင်း နန်းတက်လာချိန်မှ ထိုရှမ်းစစ်သည်တို့သည်
ရပ်ရွာ အေးချမ်းစိမ့်ငှါ
ပုဂံနယ်ပယ်အောက်ခံ သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
အနီရောင် ခေါင်းပေါင်း နှင့်ရှမ်းစစ်သည်တို့သည်
တရုတ်ရန် ၊ ယွန်းရှမ်းရန် တို့ကို
ရွပ်ရွပ်ချွံချွံ တွန်းလှန် တိုက်ထုတ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြောင်း၊
စစ်မှု ထမ်းဖက် ( ကတူး လူမျိုး) များနှင့် အေးချမ်းစွာ
အတူ ယှဉ်တွဲ နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ကင်းတပ်မြို့များ သမိုင်းတွင်
မှတ်တမ်း တင်ခဲ့ပါသည်။

ဤသို့ စစ်ရေးစစ်ရာ အရ မဟာဗျူဟာ ကျသော နယ်ပယ်ကို
ကင်းတပ်မြို့ တည်ခဲ့ရာ မိုးတားကင်းတပ်ဦးမြို့ ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။
ရှမ်းအခေါ် မိန်းတိုင်း(Mai Tai)ကို ဗမာ လို မိုးတား ဟု
ခေါ်ဆိုသုံးနှုန်း ခဲ့ဟန် တူပါသည်။

မိုးတား ၊Mai Tai (မိန်းတိုင်း )ဒေသသည်
ဘီလူးမြို့ ( မိုးညှင်း )ရာဇဝင် နှင့် ဆက်စပ်နေပါသည်။

မိုးတား(မိန်းတိုင်း)နှင့် မိုးညှင်းမြို့(မိန်းယန်း)သည် ရှေးက
တစ်ဆက်တည်း ဟုဆိုသည်။
ဘီလူးမြို့ ရာဇဝင်ထဲက ဘီလူးမသည်
ကုမ္မာရ မင်းသား နောက်သို့ လိုက်ရင်း ကုမ္မာရမင်းသားက
တောင်ဂမုန်း ချခဲ့ရာမှ မိုးတားကြီးနယ် နှင့် မိုးညှင်းနယ် သည်
တောင်များ ခြားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုမှ ဆက်၍
ကုမ္မာရမင်းသား ပြေးပြန်ရာ ဟဲနား ရွာ
(ဟဲနွမ်- ရှမ်းအခေါ်)အရပ်တွင် ခရီးတစ်ထောက် နား၏။
ထိုရွာတွင်မင်းသား၏ ရှမ်းအဆက်အနွယ်ကျန်ခဲ့သည်ဟုဆိုသည်။

(ဟဲနား ရွာသူ ရှမ်းပျိုဖြူချောများ ရှိပါသည် ) စကားချပ်

ထိုမှတစ်ဆင့် မိန်းတိုင်း (မိုးတား) အရပ်သို့ ရောက်လာသည်။
မိုးတားကြီးရွာတွင် ရှေးက ရှမ်းအတတ် ကဲသည် ဟု ဆိုသည်။
ဘီလူးမ မတွေ့စိမ်ငှါ ရှမ်းအတတ်ဖြင့် ကုမ္မာရ မင်းသားကို
ဖွက်ပေးခဲ့သည်။

ဝွိုက်ခေါ့ (ရှမ်းအခေါ် ) ယခင် ဝက်ခေါက်ရွာ ၊ယခု ရွှေခေါက်
ရွာတွင် ကုမ္မာရ မင်းသား က ဘီလူးမကြီး ဆီမှ
ယူဆောင်ခဲ့သော မျက်လုံးတော်များကို မြှုပ်နှံခဲ့သည် ဆို၏။
ဘီလူးမ ကျိန်စာဆိုခဲ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုမှ တစ်ဆင့် နမ့်စမ်း ရွာ (နမ့်ဆန်-ရှမ်းအခေါ် )တွင်
ပုန်းအောင်းပြန်သည်။ဤတွင် ဘီလူးမ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အိုင်ဂမုန်း တစ်ခု ချခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

ဤသည်မှာ ဘီလူးမြို့ရာဇဝင်သမိုင်းကြောင်းနှင့်ပတ်သက်နေသော
ရွာ သမိုင်းအကြောင်းအရာများ ဖြစ်ပါသည်။

မှတ်တိုင်ရွာ သည် နယ်ခြား ရွာ ကလေး ဖြစ်သည်။
ရှေးခေတ်က မိုးညှင်း ၊မိုးကောင်း ယွန်းရှမ်းမောရှမ်း ရန်ကို
ကာကွယ်ရန် မိုးတား ကင်းတပ်မြို့ကို တည်ရင်း နယ်မြေပိုင်းခြား
ကြရာ နယ်ခြား မှတ်တိုင်ရွာကလေး မှ ကောက်ကွေ့ချောင်း တစ်ဖက် အထိသည် ပုဂံမင်း (ဗမာ ) ပိုင်နယ်ဖြစ်သည်။

မံလွှဲ ရွာ(မံလွိုင်- ရှမ်းအခေါ်)သည် ရှမ်းကင်းတပ်ရွာ ဖြစ်သည်။ မံလွှဲရွာမှ အနောက်ဘက်တကြောသည်
မိုးညှင်းမင်းတရားကြီး(ရှမ်း)၏ပိုင်နက် ဖြစ်၍
အရှေ့ဘက်တကြော သည် ပုဂံမင်း ပိုင်နက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို မံလွှဲ ရွာအနား က မံပုံဘုရား သည် သမိုင်းဝင်ဘုရား
ဖြစ်ပါသည်။
" အထက် မံပုံ ၊ အောက် ရွှေတဂုံ "စကား ရှိပါသည်။
ဘုရား ရှင် ခြေရာတော်အစစ်များ ချထားခဲ့ရာ နေရာ ဖြစ်သည်။

နောင်ပင်ရွာ ၊ဆင်ကူး ရွာ တို့သည် ရှေးစစ်သည်တို့ ကင်းစခန်း
ချရာ နေရာများ ဖြစ်သည်။
ဆင်တပ်၊ မြင်းတပ် တို့ နေရာယူကြသည်။
သို့ဖြစ်၍ ထိုရွာများတွင် မြင်းမွေး၊ မြင်းစီးသော အလေ့သည်
ယနေ့ထိတိုင် ရှိဆဲဖြစ်သည်။

နမ့်စမ်းရွာ နှင့်ဆူးပုတ်ကုန်းရွာ တွင် ရှေးစစ်သည် အမှုထမ်း
(ကတူး လူမျိုး )တို့သည် ရွာတည်၍ အခြေချ နေထိုင်ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။

မံလွိုင် တောင်ကြော မှ စီးဆင်းလာသော ရေချောင်းကို
မိုးညှင်း မင်းတရားကြီးချောင်း ဟု ပင် ခေါ်ဆိုပါသည်။
မိုးညှင်းမင်းတရားကြီး ချောင်းသည်
ကျွန်းပင်၊ ဟဲနား ၊ မိုးတား ၊ နောင်ပင် ရွာ တစ်လျှောက်
ဖြတ်သန်း စီးဆင်းသည်။
ယခင်က ချောင်းရေသည် နွေရာသီတွင် ဆင်တစ်ရပ် မြုပ်သည်အထိ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
ယခု တော့ ရွာ၏အားကိုးအားထားရာ ချောင်းကလေးသည်
နွေရာသီ အခါတွင်တိမ်ကောလေပြီ။

မိုးတားမှ မိုးတားကြီးဟု အမည် ပြောင်းလဲ လာရခြင်းသည် ဧရာဝတီ မြစ်ကမ်းဘေးမှ မိုးတားလေး ရွာ တည်ရှိခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေပါသည်။
ယခင်က ထိုဧရာဝတီ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် မိုးတားလေးရွာ
မရှိသေး။
မြေနု (မဲဇလီ )ရွာ သာ ရှိသေးသည်။
မိုးတားလေးရွာ နေရာ ကို
အလည်ရွာ၊ တချို့က ပင်လယ်တိန်ဟု ခေါ်ကြသည်။
ကုန်စည် ကုန်ရောင်း ကောင်းသဖြင့် ရွာတည်
ကြသော်လည်း ကမ်းပါးတိုက်စားပြိုသည်။
သို့ဖြစ်၍ ရှေးခတ်က ဘုရင်မင်းမြတ်တို့၏ စစ်အောင်မြေ ဖြစ်သော မိုးတားကြီး ရွာ၏ မြေကို မိုးတားမြို့ဝန်ထံတွင်ခွင့်ပန်ယူ၍ကျဲဖြန်းကာ ရွာတည်ကြည့်သော် အောင်၏။

ထိုရွာကို မိုးတားဟုပင် ခေါ်ဆိုပြန်၏။ နောင်တွင် ပြသနာဖြစ်မည် ကဲ၍ မြို့ဝန်က မိုးတားကြီး ၊ မိုးတားလေး ဟု ခွဲခြား
သတ်မှတ် ခဲ့ပါသည်။

ရှေးက မိုးတားအရပ်တွင်
ထမံ ကျား များ ကြီးစိုးသည်ဟုလည်းဆိုသည်။
ထမံသီရှမ်းလူမျိုး(လူစင်စစ်မှ ကျားအဖြစ် ပြောင်းနိုင်သော)
များသည် မိုးတား အရပ်ကို စောင့်ရှောက်ကြသည်။
ကျားဟိန်းသံ ကြားရလျှင် ရွာအတွက် ဘေးအန္တရာယ် ရှိကြောင်း
မှတ်သားရပါသည်။

ဤ သည်မှာ ရှေးသမိုင်းအကြောင်းအရာ များပင်ဖြစ်ပါသည်။

မိုးညှင်းရှမ်းမင်း နှင့် သုံးကြိမ် စစ်ပြုရင်း
မိုးတားမြို့ကျိုးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

" ကြီး သုံးကြီး ဆုံ ၊ မြို့ပျက်သုံ" ဟူသော
တဘောင် ဆိုရိုးစကားလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။

မြို့ပျက်ပြီးနောက် မိုးညှင်းမင်းတရားကြီး နှင့်အတူ မိန်းယမ်းသို့
ရှမ်းစစ်သည်နွယ်များ ပြန်လည် လိုက်ပါသွားကြသည်။

တချို့က မိုးတား အရပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ရှေးက ရှမ်းလူမျိုး၊ ရှမ်းစကားပြောလျှင်
အဖိ အရိုက် ခံရသည်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ရှမ်းဗမာ ဟုသာ
ခေါ်ဆို၍ ဗမာ စကားသာ ပြောဆိုခဲ့ကြရသည်။
သို့သော် ရှမ်း မျိုး ပြတ်မည်စိုး၍ မိမိတို့၏ မြေးမြစ် နာမည်တွင်
"နန်း ၊ စီ ၊ စော ၊ စိုင်း " ရှမ်း အသုံးတို့ကို ထည့်သွင်း၍
အမည်ပေးခဲ့ကြပါသည်။
ယခုချိန်ထိ မိုးညှင်း ရှမ်းအမျိုးနှင့် မိုးတား ရှမ်းအမျိုးတို့သည်
လူမှုရေး အဆက်အသွယ် မပြတ်ခဲ့ကြပေ။

ယခုအခါ မိုးတားကြီးရွာတွင်
ကတူး ၊ ရှမ်း ၊ဗမာ၊ ကချင် တိုင်းရင်းသား ပေါင်းစုံ
လယ်ယာ လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ကြရင်း
အေးချမ်းစွာအတူ ယှဉ်တွဲ နေထိုင်လျက်ရှိပါသည်။

(ဓားလင်းကင့် ၊ မားလေ့ ကင်ခေါက် ၊ မား ကျင်ခေါင် မယ်)
စသည့်အသုံးအနှုန်းများသည် ရှမ်းစကား မှ ဆင်းသက်လာကြောင်း၊
ရှမ်းဖက်ခွက် ပြုလုပ်၍ ရိုးရာနတ်တို့ကို ပူဇော်ပသသော
ရှမ်းဓလေ့ ရိုးရာ များရှိသေးကြောင်းတို့ကို
ရေးသား ဖော်ပြရင်းဖြင့် ..............................

Original Post - https://www.facebook.com/photo/?fbid=813616344120575&set=pcb.813616417453901 

Friday, March 8, 2024

ဒေါက်တာသန်းထွန်းရဲ့ မြန်မာပြည်ထဲက ရှမ်းဒေသများ

 


ဒေါက်တာသန်းထွန်းရဲ့ မြန်မာပြည်ထဲက သျှမ်းဒေသများ
==========================
ရှေးကျလွန်း မကကျတဲ့ ခေတ်ကာလ တွေအတွက် အက္ခရာတင်ပြီး ကမ္ဗည်းကျောက်စာ ဆိုတာမျိုးတွေ မရှိလို ရှေးဟောင်း သုတေသန (Archaeology) ကိုပဲ အားကိုးရပါတယ်။ သိပ်စောတဲ့အကြိုသမိုင်း (Prehistory)၊ အရုပ်စာ(Hieroglyph) လို မှတ်တမ်းတစ်မျိုးရှိတဲ့ အကြိုသမိုင်း (Protohistory) ခေတ်တွေ လွန်ပြီးမှ သမိုင်း(History)ခေတ်ကိုရောက်ပါတယ်။
အထောက်အထားရှိတဲ့ တကယ့်အဖြစ် အပျက်ကိုပဲ သုံးသပ်ဆင်ခြင် မြဲဖြစ်လို့ သမိုင်း၀င် (Historicity) ဆိုတဲ့ဝေါဟာရ အသုံးအနှုန်း ပေါ်လာတယ်။
အကြောင်းအရာဆစ်ခု၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ မော်ကွန်းမှတ်တိုင် တစ်တိုင်ဟာ သမိုင်း၀င်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် တက်စစ်မှန်တယ်လို့ စိတ်ချပါဆိုတဲ့ အာမခံ ချက်ရှိတယ်။ သမိုင်းပညာရှင်ဆိုတာကိုလည်း ဖြစ်ရပ်တွေကို ရက်စွဲစဉ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်တာလောက် လုပ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခွဲခြားသိသင့်ပါတယ်။
နန်းတွင်း ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စတွေလို နေ့စဉ်မှတ်သားရတဲ့ နေ့စဉ်မှတ် ပုရပိုက်ရှိတယ်။ (တာ၀န်ယူပြီး ရေးသူဟာ သံတောဆင့်တစ်ဦး ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။) သမိုင်းပညာရှင်က နေ့စဉ်မှတ်သူနဲ့ လုံး၀မတူပါ။ သမိုင်းရေး သူတိုင်းမှာ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိစမြဲဖြစ်တယ်။ ဘယ်သမိုင်းကို ဘယ်လိုရေးတယ်လို့ စစ်ဆေးတာဟာ သမိုင်းရဲ့ သမိုင်း (Historiography) ဖြစ်တယ်။
သမိုင်း (History) နဲ့နေ့စဉ်မှတ် (Chronology) ကွဲလွဲခြားနားပုံကို ဥရောပစာပေမှာ ခရစ်တစ်ဆယ့်ခြောက် ရာစုနှစ်ကပဲ သိသာနေပါပြီ။
မြန်မာနိုင်ငံမှာဆိုရင် နောက်ဆုံးဘုရင့် အမိန့်တော်နဲ့ ပြုစုတဲ့ မဟာရာဇ၀င်တော်ကြီး (မှန်နန်း) ကိုနေ့စဉ်မှတ် အဆင့်ပဲရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်တဲ့မင်းတွေရဲ့ အဆက်အနွယ်ကို သိပ်ပြီး ပြည့်စုံအောင်ဖော်ပြဖို့ကြိုးစားတယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်ဘုရင်ရဲ့ ကောင်းမှုဟာ ဘာတွေဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြတယ်။
အဲဒါလောက်ဆိုရင် အားလုံးကျေနပ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ရာဇာ၀င်ဟာ မင်းဆက်ကိုပဲပြောမယ်၊ မင်းတစ်ပါးစီ သာသနာ့ဒါယကာ ဖြစ်ကြောင်းပြောမယ်။ ဒီနှစ်ချက်ဟာ ရာဇာ၀င်ကျမ်းရဲ့ ပဓာနတာ၀န်ဖြစ်တယ်လို့တောင် အချုပ်စကားပြောနိုင်ပါတယ်။
အထောက်အထားမရှိဘဲ သမိုင်းမဖြစ်ဘူး ဆိုတဲ့စကားရှိတယ်။ မြန်မာရာဇ၀င်ကို ရှေးကရေးခဲ့တဲ့ ရှင်မဟာသီလဝံသ ရေး ရာဇ၀င်ကျော်၊ ဦးကုလားရေး မဟာရာဇ၀င်၊ ပုဂံရာဇ၀င်သစ်၊ ဦးထွန်းညိုရေး ရာဇ၀င်သစ် (မှန်နန်း) မရာဟာရာဇ၀င်တော်ကြီး အဲ့ဒါတွေ ရှိခဲ့တယ်၊ အားလုံးဟာ နေ့စဉ်မှတ် (Chronology) အဆင့်ပဲရှိတယ်။
ရှေးဟောင်း သုတေသနဌာနက တူးဖော်ပေးလို့ မြန်မာရှေးမြို့ဟောင်းတချို့ ရဲ့ ရက်စွဲကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပါတယ်။ မြို့ရိုးနဲ့ နံရံတွေကို တောင်မြောက်တန်းတဲ့ နေရာမှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင် (Magnetic Compass)က ညွန်တဲ့မြောက် ဘက်ကို တစ်ဆယ့်သုံး ဒီဂရီအထိ တိမ်းစောင်းနေရင် ဒီအုတ်တံတိုင်းနံရံ တည်ဆောက်တဲ့ ရာစုနှစ်ကို တွက်ယူလို့ရပါတယ်။ (‌ဒေါက်တာသန်းထွန်း)
လန်ဒန်နဲ့ ပါရီမြို့ ဟောင်းတွေရဲ့ နံရံတိမ်းစောင်းပုံ လေ့လာနည်းကို မှီပြီး မြန်မာမြို့ ဟောင်းတွေရဲ့ နံရံ တိမ်းစောင်းပုံကိုတွက်ယူတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုတွက်ယူတဲ့အခါ အတိအကျ ရက်စွဲမရပေမယ့် ရာစုနှစ်လောက် အရက်စွဲအကြမ်းရပါတယ်။
မိုင်းမော ( ကူမဲအနီး ) ၂- ရာစုနှစ် ဘီစီ
ပိဿနိုး (တောင်တွင်းကြီးအနီး) ၁- ရာစုနှစ် အေဒီ
ဟံလင်း (၀က်လက်အနီး) ၃- ရာစုနှစ် အေဒီ
သရေခေတ္တရာ (ပြည်အနီး) ၄- ရာစုနှစ် အေဒီ
ဝေသာလီ (မြောင်ဦးအနီး) ၈- ရာစုနှစ် အေဒီ
ပုဂံ ၁၁- ရာစုနှစ် အေဒီ
အ၀ကို ၂၆ ဇန်နဝါရီ ၁၃၆၅ ကတည်ထောင်ပြီးတဲ့နောက် မြန်မာသမိုင်း အားလုံးကို ငါသိပြီပဲလို့ ထင်တဲ့လူများပါတယ်။ အဲဒီလို အခါကစပြီး ရေဆိပ်၊ မြစ်ဆိပ်၊ သဘောင်္ဆိပ်၊ ပင်လယ်ဆိပ် တော်တော်များများပေါ်ထွန်းလာပါတယ်။
မြန်မာမြေပြန့်ကို မြန်မာတွေ ရောက်မလာမီကပဲ တခြားလူမျိုးတွေ ရောက်ရှိနေပြီ ဆိုတာကိုတော့ မေ့လို မဖြစ်ပါဘူး၊ မြို့ ရွာတွေဟာလည်း အားလုံးမြန်မာတွေ တည်ခဲ့တဲ့မြို့ ရွာတွေ မဟုတ်ပါ။ ဒါကိုထင်ရှားအောင် သာဓကပြရရင် ကျောက်ဆည်နယ်က မြန်မာတွေ စတင်နေထိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်စ်ရွာရဲ့ နယ်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်နိုင်ပါတယ်။
ရွာနာမည် စာလုံးပေါင်းကိုလည်း ကျောက်စာပါ အတိုင်းရေးထားပါတယ်။
ပင်လယ်၊ ပ္လဉ်မနာ၊မ္လစ်သာ၊ ရငုန်၊ မြင်ခုံတိုင်၊ ပနန်၊ တမုတ်၊ သင်တောင်၊ မက္ခရာ၊ တပ္လက်သာနဲ့ ခံလှူ၊ ပေါင်းတစ်ဆယ့်တစ်ရွာဖြစ်ပါတယ်။
ပင်လယ်ဆိုတဲ့ နာမည်က သျှမ်း၊ ခလှူကမွန်၊ ပ္လဉ်မနာ၊ ရငုန်၊ ပနန်၊ မက္ခရာ နဲ့ တပ္လက်သာ ဆိုတာ ‌တွေက မြန်မာနာမည် မဟုတ်ပါ၊ မြန်မာနာမည်ဆိုရင် မ္လစ်သာ၊ မြင်ခုံတိုင်၊ တမုတ်နဲ့ သင်တောင် တို့တွေပဲရှိတယ်။ မြို့ ရွာနာမည်ကို မွန်စာရင်း၊ သျှမ်းစားရင်း လုပ်ကြည့်တဲ့အခါ ဘယ်လူမျိုး ဘယ်ဒေသမှာ စတင်နေထိုင်သွားတယ်လို့ အကြမ်းဖျင်း သိနိုင်ပါတယ်။
**သျှမ်းရွာအမည်စာရင်း** ( သျှမ်းပြည်က နာမည်တွေမပါ)
ကလေး - ရောင်း၀ယ်ရေး ကောင်းတဲ့စျေး
ကဗွက် - သံစျေး
ကသာ - စည်ကားတဲ့စျေး
ကောလင်း - တောင်ကတုံး
ကောင်းစင် - ဆင်တောင်
ကောင်းတုံ - တောင်ကြီးတောင်
ခန္တီး - ရွှေမြေ
ခမ်းပတ် - ရွှေထွက်
ချင်းတွင်း - သံကြေး
စကာ - မြို့စျေး
စကု - စုံတွဲမြို့
စကိုင်း (စစ်ကိုင်း)- ရေစီးသန်မြစ်
စလေ - ရောင်း၀ယ်ကောင်းတဲ့မြို့
စလင်း - စတင်ရှင်းလင်းတဲ့မြိ့
စဉ့်ကူ - မြင်းခြေနင်းကွင်းလုပ်တဲ့မြို့
စုံးမြို့ - စုံးအမျည်ရှိ သျှမ်းမျိုးတူစုကို စွဲပြီးခေါ်
တကောင်း - အခွန်အကောက်တောင်းရာဌန
တကုံ - ပုဇွန်ကူးတို့
တဇင် - ဆင်ကူးတို့
တပိန် - မျှော့ကူးတို့
တပွင့် - မြစ်ဆုံကူးတို့
တလ - ကောင်းတဲ့ကူးတို့
တွံတေး - ချဉ်သီးကူးတို့
ထား၀ယ် - ကူးခတ်ရတဲ့ကူးတို့
ပဆုပ် - တော၀င်လမ်း
ပတိန် - ချေဟောက်တဲ့တော
ပဒန် - ကြဖတော
ပင်လယ် - လွင်ပြင်ကျယ် ရေပြင်ကျယ်
ပင်းဒယ - စွယ်တော်ပင်လွင်ပြင်
ပျဉ်းမနား - ဖန်ခါးပင်လွင်ပြင်
ဖားကန့် - ကျောက်ဖျာမိုး
ဗန်းမော် - အိုးရွာ
ဗန်းမောက် - ပန်းရွာ
ဗဟင်း - ကျောက်တော
မလည် - မြင်းစာကျက်မြေ
မော်ကယ် - ဆားတွင်း
မော်တုံ - ကြေးတွင်း
မော်လူး - သတ္တူတူးယူတဲ့လိုဏ်
မော်လိုက် - အစမ်းတွင်း
မန်စီ - စိမ့်မြေရွာ
မန္တလေး - တောင်ငယ်လေး
မန်လီ - ကောင်းတဲ့ရွာ
၀န်းသို - ကျားမြို့
၀ိုင်းမော် - အိုးထိန်းမြို့
သီဟတော - ငုတ်လေး/ ငါး
သောင်သွတ် - အ၀ အ၀င် မြစ်ကြီးကိုစီး၀င်ရာအ၀
ဟုမ္မလင်း - ပိန္နဲပင်ရိပ်
နာမည်ကို သိရုံနဲ့ ရွာတည်ထောင်တဲ့ သမိုင်းကို သိဖို့မလွယ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမျိုးတည်ထောင်သွား မယ် ထင်ရတယ်၊ တခု ဘယ်သူတွေဆက်နေသလဲ ဆိုတာတော့ ခန့်မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ကုလားနာမည်ရှိတဲ့ မြို့ ရွာဆိုရင် ဗုဒ္ဓ၀င်ထဲက ယူမှည့်တာဖြစ်မယ်။ ကုလားတွေလာပြီး မြို့တည်တော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး လို့ပဲ ပြောချင်ပါတယ်။
အလောင်း မင်းတရားလက်ထက် မွန်မြို့ ရွာနာမည်တွေကို မြန်မာနာမည်ပေးတဲ့အခါ မြန်အောင်၊ ရန်ကုန်ဆို သလိုပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ရှေးအခါက မြန်မာရာဇာ၀င် ကျမ်းတွေ ရေးခဲ့ကြတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ။ ပထမ မဟာရာဇ၀င်တော်ကြီး (အလွယ်ခေါ် မှန်နန်း) ကို ဘာကြောင့် ရေးသလဲမေးရင် ရှင်ဘုရင် ခိုင်းလို့ ဆိုတဲ့အဖြေကို ချက်ခြင်းဖြေနိုင်ပါသည်။
မြန်မာတွေ မြန်မာနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းကို မလာရောက်ခင်က ဘယ်မှာနေခဲ့ကြသလဲလို့ မေးရင် အမေးသာရှိမယ်၊ အဖြေမပေါ်ဘူး။
ဘာပြုလို့လဲဆိုတော့ ခိုင်ခိုင်မာမာပြောစရာ သာဓကအထောက်အထားမရှိလို့ပါပဲ၊ မှန်းဆကြည့်ပါဆိုရင် တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်မြောက်တောင့် ဖြစ်ကောင်းရဲ့ လို့ပြောမယ်။ အရင်အနှစ် လေးထောင် (၂၀၀၀ ဘီစီ) ကတောင် ဘက်ကို တဖြည်းဖြညး တရွေ့ရွေ့ ပြောင်းရွေ့လာကြမယ်။
မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းကို ရောက်လာပြီး အတည်အမြဲနေကြတော့မယ် ဆိုတော့ မွန်လူမျိုး၊ ပျူလူမျိုးတွေနဲ့ တွေ့ကြတယ်။ ဒီလူတွေက အိန္ဒိယ ဓလေ့ကို တော်တော်များများ လက်ခံကျင့်သုံး နေကြပြီးဖြစ်လို့ ဗြဟ္မဏဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒတွေကို တတ်ကျွမ်းပြီးသားဖြစ်တယ်။ မြန်မာတွေက ၁၀ ရာစုနှစ်လောက်မှ အများအပြား ဗုဒ္ဓ သာသနာ၀င်ဖြစ်လာစရာရှိပါသည်။ အိန္ဒိယ အရင်းခံဖြစ်တဲ့ အက္ခရာတွ သုံးပြီး စာရေးနည်းကို၁၁ ရာစုနှစ်လောက်မှပဲ တတ်မြောက်လာကြပါပြီ၊ စာနေရးနည်းတတ်တာနဲ့ အနိရုဒ (1044- 1177) နိုင်ငံချဲ့တဲ့ ကာလနဲ့ ထပ်တူလောက်ဖြစ်မယ်လို့ မှန်းဆပါသည်။
သမိုင်းဆိုသည်မှာ ရှိရှိသမျှ၊ ဖြစ်ဖြစ်ခဲ့သမျှ အလူ့အတွ့ အကြုံများကို စုစည်းပြီး မှတ်တမ်း တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဖြစ်ရပ် များကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး သဘောအဓိပ္ဗာယ် ကောက်ချက်ယူသည်။ ဖြစ်စဉ်အရှည်ကြီးထဲက သဘောအဓိပ္ပါယ်များ ကောက်ယူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သမိုင်းတွင် ကောင်းခဲ့ ဆိုးခဲ့သည်များရှိပြီး အဘယ်ကြောင့် ကောင်းသည် ဆိုးသည် သဘောအဓိပ္ပါယ်၊ သဘောသမ္ဘာ ရှိသင့်သည်။ အနည်းဆုံးအားဖြင့် ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်သည့်အခါ မည်သသည်ကို အခြေခံပြီး မည်သည့်စိကူးဖြင့် လုပ်သည့်အခါမျိုးတွင် သဘောသမ္ဘာရှိသင့်သည်။
စာရေးဆရာက သမိုင်းအချက်အလက်များကို ရှာရာတွင် ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲ ဘယ်လိုဖြစ်သလဲ၊ ဘယ်လိုရလဒ်ရှိသလဲဆိုသည့် အချက်များကို သိရှိခြင်းအားဖြင့် မ အ နိုင်၊ မညံ့နိုင်၊ အညာမခံရ နိုင်ဟု ဆိုထားသည်။
ထုတ်နုတ် - မြန်မာသမိုင်း နိဒါန်း
- ဒေါက်တာသန်းထွန်း